پارت این وان چیست و چه تفاوتی با آل این وان و کامپیوتر رومیزی دارد؟

c0b032d9aa

نخستین نمایشگرهای کامپیوتر، نمایشگرهای لامپ تصویری بودند. سیستم‌های کامپیوتری به خاطر ابعاد این نمایشگرها خواه ناخواه می‌بایست از سه قطعه‌ی اصلی تشکیل می‌شدند: مانیتور یا همان نمایشگر، کیس کامپیوتر و ابزارهای ورودی. با تغییر تکنولوژی ساخت صفحه نمایش‌ها و نیز افزایش اندازه‌ی آن‌ها، شرکت‌های تولیدکننده‌ی سخت‌افزار و قطعات کامپیوتری، دستگاه‌های یکپارچه‌ای را طراحی و تولید کردند که در آن‌ها کیس و مانیتور با هم ترکیب و به یک واحد تبدیل شده‌اند. این دستگاه‌های یکپارچه که به اصطلاح All in One نامیده می‌شوند، نقاط ضعف خودشان را هم دارند. یکی از مهم‌ترین نقاط ضعف این دستگاه‌ها این است که امکان ارتقای سخت‌افزاری محدودی دارند و در مقایسه با کامپیوترهای رومیزی معمولی، گران‌تر تمام می‌شوند. شرکت هانت‌کی با در نظر گرفتن چنین مواردی دست به ابتکار جالبی زد و نخستین سیستم پارت این وان (parti in one) یا به اختصار PIO را معرفی کرد. این دستگاه در واقع یک آل این وان است که خود کاربر می‌‎تواند مشخصات سخت‌افزاری آن را انتخاب کند و در صورت نیاز این مشخصات را ارتقا دهد.

 

 

245545

 

 

پارت این وان‌ و آل این وان در مقایسه با کامپیوترهای رومیزی معمولی وزن کمتری دارند و فضای محدودتری را اشغال می‌کنند. به همین دلیل جابه‌جایی این دستگاه‌ها آسان است و نیز فضای کمتری از میز کار ما را اشغال می‌کنند. طراحی کلی این نوع از کامپیوترهای رومیزی نازک و جمع-و-جور است، و همزمان توان پردازشی مناسبی را در اختیار کاربر می‌گذارد.

اما فرق پارت این وان و آل این وان در چیست؟ تفاوت اساسی این دو نوع دستگاه در این است که آل این وان تمام قطعات مورد نیاز را در خودش دارد، در حالی که پارت این وان قطعاتی از قبیل مانیتور، کیس، پاور، اسپیکر و دوربین را به صورت پیش‌فرض دارد و CPU، مادربورد، هارد و رم را خودِ کاربر باید روی دستگاه نصب کند. شباهت این دو نوع دستگاه هم در این است که هر دو ساختار فیزکی تقریباً یکسانی دارند و در واقع در آن‌ها مانیتور و کیسِ کامپیوتر در هم ادغام شده‌اند.

در آل این وان‌ها کاربر امکان محدودی برای ارتقای سخت‌افزاری سیستم دارد. در حالی که پارت این وان‌ها و کامپیوترهای رومیزی معمولی را می‌توان به راحتی بنا به نیازهای کاربر شخصی‌سازی کرد و در صورت نیاز ارتقا داد. به این ترتیب که خود کاربر می‌تواند کیس دستگاه را باز کند و سخت‌افزارهای مورد نظرش را با قطعاتِ جدید جایگزین نماید. در حالی که آل این وان‌ها از این نظر محدودیت دارند و خودِ کاربر نمی‌تواند به راحتی پشت آن را باز کند و قطعه‌ی مورد نظرش را تغییر دهد.

مساله‌ی دیگر، مساله‌ی قیمت است. پارت این وان‌ها از این نظر بر آل این وان‌ها برتری دارند. در واقع قیمت یک آل این وان تقریبا دو برابر یک پارت این وان است و خود کاربر می‌تواند با توجه به بودجه‌ی مورد نظرش قطعات داخلی پارت این وان را انتخاب نماید.

روی هم رفته اگر به دنبال کامپیوتری هستید که سبک باشد، جای زیادی نگیرد، قیمت مناسبی داشته باشد و مهم‌تر از همه، مانند کامپیوترهای سنّتی، قابلیت ارتقای سخت‌افزاری داشته باشد، پارت این وان انتخاب بسیار مناسبی خواهد بود.

 

 

منبع: سایت آونگ

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *